Wat de mislukte Rio Tinto & Glencore fusie betekent voor de mijnbouw

Jeroen Vermeer · 2026-02-06

Je hebt het vast gehoord. Het gerucht dat al weken door de financiële wereld ging: Rio Tinto en Glencore, twee reuzen in de mijnbouw, zouden fuseren. En nu? Het is van de baan. Het voelt een beetje alsof je naar een spannende film kijkt en halverwege de stekker eruit wordt getrokken. Maar wat betekent dit nu echt voor de sector? Voor professionals zoals jij, die dagelijks met deze cijfers en trends werken? Laten we er eens rustig voor gaan zitten en het op een rijtje zetten. ### De directe gevolgen voor de markt Allereerst, de beurskoersen. Die hebben uiteraard gereageerd. Glencore's aandelen daalden met ongeveer 3,2% direct na het nieuws, wat neerkomt op een waardedaling van zo'n €2,8 miljard. Rio Tinto bleef iets stabieler, met een dip van 1,5%. Het laat zien hoe gevoelig de markt is voor dit soort mega-deals. Het vertrouwen van investeerders is kwetsbaar, zeker in een sector die onder druk staat van energietransitie en ESG-eisen. Voor de concurrentie is het nieuws waarschijnlijk een opluchting. Een fusie had een kolos gecreëerd met een ongekende controle over grondstoffen zoals koper, aluminium en steenkool. Nu blijft het speelveld wat gelijkmatiger verdeeld. Kleinere spelers kunnen opgelucht ademhalen, al blijft de consolidatiedruk in de sector enorm hoog.  ### De onderliggende redenen voor het afblazen Waarom ging het mis? Officieel wordt gesproken over 'strategische verschillen'. Maar als je tussen de regels door leest, zie je een paar harde realiteiten. Ten eerste de regulering. Toezichthouders in de EU, China en Australië zouden deze fusie onder een microscoop hebben gelegd. De antitrust-procedures alleen al zouden jaren hebben geduurd en tientallen miljoenen euro's aan advieskosten hebben geëist. Dan de cultuur. Rio Tinto, met zijn sterke focus op ijzererts en aluminium, opereert anders dan Glencore, de handelsgigant. Het is alsof je een strak georganiseerd ingenieursbureau samenvoegt met een snelle handelsvloer. Dat botst vaak, en blijkbaar zagen beide partijen de risico's als te groot. Een insider merkte op: "Soms is de som van de delen niet meer waard dan de afzonderlijke onderdelen. In dit geval zagen beide bedrijven meer waarde in hun eigen, onafhankelijke koers." ### De toekomst van de mijnbouwsector Dus, wat nu? De sector staat voor enorme uitdagingen. De vraag naar kritieke metalen voor de energietransitie - denk aan koper, lithium, kobalt - groeit exponentieel. Maar de investeringen om nieuwe mijnen te openen blijven achter. Deze mislukte fusie onderstreept dat groei via mega-overnames een riskante route is. We zien waarschijnlijk een verschuiving naar: - Meer joint ventures voor specifieke projecten in plaats van volledige fusies - Gerichte overnames van middelgrote bedrijven met specifieke technologie of reserves - Een sterkere focus op kostenbeheersing en operationele efficiëntie binnen bestaande structuren De druk om duurzamer te opereren wordt alleen maar groter. Investeerders willen zien dat bedrijven hun CO2-uitstoot verminderen, gemeten in tonnen per geproduceerde eenheid. Waterverbruik, gemeten in kubieke meters, en herstel van landschappen worden cruciale KPI's. Een fusie had deze uitdagingen niet magisch opgelost. ### Conclusie: Een kans voor reflectie Het afblazen van deze deal is geen ramp. Het is een wake-up call. Het dwingt bedrijven om slimmer te groeien, niet alleen groter. Voor jou, als professional die deze markt analyseert, betekent het dat de dynamiek complex blijft. De waarde zit niet per se in de grootste deals, maar in de bedrijven die innovatief zijn, kosten efficiënt beheren en een heldere duurzaamheidsstrategie hebben. De komende maanden zullen interessant zijn. Wie pakt de handschoen op? Blijven de reuzen hun eigen weg gaan, of komen er nieuwe, onverwachte allianties? Een ding is zeker: in de wereld van realtime website statistieken voor de mijnbouw blijft het druk. Er is genoeg te volgen. Dus, zet je koffie maar vast klaar. Het wordt een boeiend jaar.